لاغری موضعی ممکن است؟ حقیقت دراز و نشست و چربی شکم

لاغری موضعی، به این معنا که با ورزش دادن یک عضو چربی همان‌جا را آب کنید، ممکن نیست. دراز و نشست عضله‌های شکم را قوی می‌کند، اما چربی روی آن‌ها را مستقیماً نمی‌سوزاند. بدن چربی را از همه‌ی نقاط بدن و به ترتیبی که ژنتیک و هورمون‌ها تعیین می‌کنند برمی‌دارد، نه از جایی که ورزشش داده‌اید. راه کم کردن چربی شکم یا ران یا بازو یکی است: کسری کالری ملایم، تمرین قدرتی برای کل بدن و صبر.

این خبر شاید ناامیدکننده باشد، اما یک روی خوب هم دارد: لازم نیست برای هر عضو یک برنامه‌ی جدا پیدا کنید. همان برنامه‌ای که چربی کل بدن را کم می‌کند، دیر یا زود به شکم هم می‌رسد.

چرا لاغری موضعی جواب نمی‌دهد؟

چربی بدن را مثل یک حساب بانکی مشترک تصور کنید که شعبه‌های زیادی دارد: شکم، پهلو، ران، بازو، پشت و زیر چانه. وقتی بدن انرژی کم می‌آورد، از این حساب برداشت می‌کند. اما شما تعیین نمی‌کنید پول از کدام شعبه برداشته شود.

چربی‌ای که سوخت عضله می‌شود، پیش از سوختن باید به شکل اسیدهای چرب وارد خون شود و از آن‌جا به عضله‌ای برسد که کار می‌کند. این اسیدهای چرب از سلول‌های چربی سراسر بدن می‌آیند، نه فقط از سلول‌هایی که روی همان عضله نشسته‌اند. یعنی وقتی دراز و نشست می‌روید، عضله‌ی شکم از چربی ران و پشت و بازو هم سوخت می‌گیرد.

این ایده بارها در پژوهش‌های ورزشی آزموده شده و جمع‌بندی رایج همین است: تمرین دادن یک عضو، به‌تنهایی چربی همان عضو را بیشتر از جاهای دیگر کم نمی‌کند. اگر هم اثری دیده شده، آن‌قدر کوچک بوده که نمی‌شود برنامه‌ی لاغری را رویش ساخت.

دراز و نشست چربی شکم را آب می‌کند؟

عددها ماجرا را روشن می‌کنند. ده دقیقه دراز و نشست و حرکات شکم با شدت متوسط، برای یک فرد ۷۰ کیلویی حدود ۴۰ تا ۵۰ کالری می‌سوزاند. این تقریباً به اندازه‌ی کالری یک تکه‌ی کوچک لواش یا دو حبه قند در چای است. حتی اگر هر روز صد دراز و نشست بروید، کالری‌ای که می‌سوزانید در برابر یک کفگیر برنج اضافه، که حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ کالری دارد، کوچک است.