پوست شل بعد از لاغری: راهنمای پیشگیری با کاهش وزن تدریجی

پوست شل بعد از لاغری را نمی‌شود با اطمینان کامل پیشگیری کرد، اما می‌شود احتمالش را کمتر و ظاهرش را بهتر کرد. سه کار بیشترین اثر را دارند: وزن را آهسته کم کنید، حدود نیم تا یک کیلو در هفته؛ در تمام دوره‌ی کاهش وزن تمرین قدرتی انجام دهید تا عضله جای خالی چربی را پر کند؛ و پروتئین کافی بخورید. کرم و ماساژ و کمربندهای لاغری، برخلاف تبلیغاتشان، کار زیادی برای پوست نمی‌کنند.

این سوال معمولاً وقتی پیش می‌آید که کسی تصمیم گرفته ۱۵ یا ۲۰ کیلو کم کند و از خودش می‌پرسد «بعدش چه؟». جواب صادقانه این است که بخشی از ماجرا دست شما نیست: سن، ژنتیک و مدت زمانی که وزن اضافه داشته‌اید. اما بخش دیگرش کاملاً دست شماست و همین بخش را در ادامه قدم‌به‌قدم می‌بینید.

چرا بعد از لاغری پوست شل می‌شود؟

پوست بافتی کشسان است. دو پروتئین به نام کلاژن و الاستین به آن استحکام و حالت ارتجاعی می‌دهند؛ مثل کشی که بعد از کشیده شدن جمع می‌شود. وقتی وزن به‌تدریج زیاد می‌شود، پوست کش می‌آید تا حجم بیشتر را بپوشاند. اگر این کشیدگی سال‌ها طول بکشد، بخشی از رشته‌های کلاژن و الاستین آسیب می‌بینند و پوست بعد از کم شدن حجم، دیگر کاملاً جمع نمی‌شود.

برای همین پوست شل بیشتر در جاهایی دیده می‌شود که چربی بیشتری جمع شده بود: شکم، پشت بازو، داخل ران، زیر چانه و سینه. ترک‌های پوستی (استریا) هم نشانه‌ی همین آسیب به لایه‌های عمیق‌تر پوست‌اند و معمولاً کم‌رنگ می‌شوند، اما کامل از بین نمی‌روند.

چه کسانی بیشتر در معرض پوست شل هستند؟

همه‌ی کسانی که وزن کم می‌کنند پوست شل پیدا نمی‌کنند. چند عامل احتمالش را بالا یا پایین می‌برند و بعضی‌شان قابل تغییرند: